ಬಹುಶಃ ಜಗತ್ತಿನ ಅಚ್ಚರಿಗಳೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೋ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಚಿಮ್ಮಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಕಣಕ್ಕೆ ಜೀವ ಬಂದು ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದೆಯೇನೋ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಂಥ ಬೆರಗುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನವೆರಡು ಪುಟ್‌ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿವೆಯೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಇಂಥಾ ಅಪರೂಪದ ಜೀವವೊಂದು ಈ ಬದುಕಿನ ಹೊಸ್ತಿಲೊಳಗೆ ಅಡಿಯಿರಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅದಲು ಬದಲಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ಕದಲುವ ಋತುಮಾನಗಳಿಗೂ ಈಗ ಬೇರೆಯದ್ದೇ ಬಣ್ಣ. ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬದುಕಲ್ಲೀಗ ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಖುಷಿ. ಕುಣಿದಾಡುವಷ್ಟು ಉನ್ಮಾದ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಒಂದೇ ಪ್ಯಾಕೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ನಿಂಗೆ ನನ್ನಿಡೀ ಜೀವಿತವನ್ನೇ ಅಡ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ…

ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಹರಿದು ಬಂದಾಗ ಇಂಥಾ ಪವಾಡಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಅಂತ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾನಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲವೇ ಹುಡುಗಿ… ಈ ಜಗ್ಗತ್ತಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಒಂದು ಜೀವ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದು, ಅದರ ಪ್ರತೀ ಉಸಿರು, ಕದಲಿಕೆಗಳೂ ನನ್ನವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಎಂಥಾದ್ದೇ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗಲೂ ಹೆಗಲಿಗಾನಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂತೈಸುವ ಜೀವವೊಂದು ಸದಾ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭರವೆಸೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ? ಅದನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡೋದು ಕಷ್ಟ. ನೀನು ಉಸಿರು ಸೋಕುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದಾಗಲೂ ಮಾತೇ ಆಡದೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಲಿಸ ಬಲ್ಲ ತಾಕತ್ತು ಬಂದಿದ್ದು ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಅಂತೊಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಉಳಿದೇ ಹೋಗಿದೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರತಾಗಿಸಿ ಬೇರೆನನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯೊಂದು ಇದೀಗ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಮನಸು ಮಂಕಾದಾಗ, ಕಾರಣವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಬೇಸರವಾದಾಗ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ್ನ ಬೆರಗನ್ನು ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ಬಾಚಿಕೊಂಡು ಎದೆಗೆ ಚೆಲ್ಲಿಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬದುಕುವಂತಾಗುತ್ತೆ. ಪ್ರತೀ ದಿನದ ಮುಂಜಾವ, ಸಂಜೆಯ ಆಹ್ಲಾದ, ಬೆಳದಿಂಗಳ ಮುದಗಳೆಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಈಗತಾನೇ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನಂತೆ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಯಾಕೋ ನನ್ನಾಯುಷ್ಯ ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾದಂತಿದೆ. ಬಹುಶಃ ನೀನೊಬ್ಬಳು ಹೀಗೆಯೇ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆಯಾದರೆ ಇನ್ನೆರಡು ಜನುಮಗಳನ್ನೂ ಬೋರು ಹೊಡೆಸದಂತೆ ಬದುಕಿ ಬಿಡಬಹುದೇನೋ!

ಈ ಪ್ರೀತಿ ಸೃಸ್ಟಿಸೋ ಬೆರಗುಗಳ ಮುಂದೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅಷ್ಟೂ ಅದ್ಭುತಗಳೂ ಡಲ್ಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತವೆ. ಇದರಲ್ಲಿನ ಪ್ರತೀ ಪಲ್ಲಟಗಳೂ ಆಹ್ಲಾದವೇ. ನೀ ಖಂಡಿತಾ ಸಿಗುತ್ತಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಬೇಕೆಂತಲೇ ಧಾವಂತ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಏರಿಯಾದ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ, ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಯುವುದು, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅರ್ಜೆಂಟಿಗೊಂದು ಸೆಗರೇಟು ಸುಟ್ಟು ನಿನ್ನೆದುರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗೋದೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಸುಖಗಳೇ. ಹೀಗೆ ಕೆಲ ಬಾರಿ ನಿಂಗಿಷ್ಟವಾಗದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಯಾಕೆ ನಿನ್ನೆದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇಂಥಾದ್ದರಿಂದ ನೀ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ತಲೆಗೆ ಮೊಟಕಿದಾಗ, ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಂತೆ ನಟಿಸಿ ಮುಷ್ಕರ ಹೂಡಿದಾಗ ನೀನು ನನ್ನವಳೇ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲವಾಗುತ್ತೆ. ನಿಂಗೆ ನನ್ನೆಡೆಗಿರೋ ಕಕ್ಕುಲಾತಿ ಕಂಡು ಒಳಗೊಳಗೇ ಉಬ್ಬಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ನಂಗೊತ್ತು, ಇಂಥಾ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬಾಯಿ ಮಾತಲ್ಲೇ ಜಾಹೀರು ಮಾಡ ಬೇಕಂತ ನೀ ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣವೂ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿ. ಆದರೆ ಆ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಾ ಕೊಂಚ ವೀಕು. ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಡು ಹೀಗೆ ಆಗಾಗ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆಯಬೇಕು. ಒಂದು ಅಚಾನಕ್ ಭೇಟಿಯ ದಿವ್ಯ ಕ್ಷಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕೆಂಬಾಗ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಗಿಡಬೇಕು. ಬಹುಶಃ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ರೂಮಿನ ಕದ ಮುಚ್ಚಿ ಸೈರಣೆಯಿಂದ ನೀನದನ್ನು ಓದುತ್ತಿ. ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿ. ಈ ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಹೀಗೆಯೇ ಹದಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮುದಗೊಳ್ಳಲಿ. ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿರೋ ಬೆರಗುಗಳು ನಿನ್ನ ಸಮೇತ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಕ್ಷಣಗಳಿಗಾಗಿ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಸೈರಣೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.
-ನಿನ್ನವನು

The post ಜಗದ ಬೆರಗುಗಳೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಪುಟ್‌ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡಾರ ಹೂಡಿವೆ! appeared first on ಶೋಧ ನ್ಯೂಸ್ - Shodha News.

ನಿನ್ನ ನತ್ತಿನ ಮಿಂಚಿಗೆ, ತುಟಿಯಂಚಿನ ಮಾರ್ಧವತೆಗೊಂದು ಹೂ ಮುತ್ತು. ಕಾಲವೆಂಬುದು ಅದೆಷ್ಟು ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದರೂ, ಸಂವತ್ಸರಗಳೆಲ್ಲ ಅದಲು ಬದಲಾದರೂ ನಿನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಇಂಥಾ ಖುಷಿಯೇ ಗೂಡುಗಟ್ಟಲಿ ಅಂತ ನಾನೆಂದೂ ನಂಬದ ದೇವರಿಗೂ ಒಂದು ಅಪೀಲು ಹಾಕಿಯೇನು… ಯಾಕಂದ್ರೆ, ದಿಕ್ಕುದೆಸೆಯಿಲ್ಲದ ತಿರುಕನಂಥಾ ಈ ಬದುಕಿನ ಶಾಶ್ವತ ಗುರಿಯಂಥವಳು ನೀನು. ಸುಮ್ಮನೆ ಸರಿದು ಹೋಗುವ ಸಕಲ ಸಂವತ್ಸರಗಳೂ ಕೂಡಾ ನನ್ನನ್ನಿಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಸುತ್ತಿವೆ, ಕಂಗಾಲಾಗಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಇಂಥಾ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಖುಷಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ ಅದನ್ನೇ ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕೋದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ದಯೆಯಿಂದಲೇ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಆದರೆ ಈ ಬೇಸಗೆ ಮತ್ತು ಸುಡು ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲೆಂದರೆ ನಂಗ್ಯಾಕೋ ರೇಜಿಗೆ. ಇಂಥಾ ಬೇಸಗೆಯ ಸಂಜೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ನಾನು ಮುದಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇಂಥಾ ಆರ್ದ್ರ ಸಂಜೆಗಳಿಗೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿರಬೇಕಿತ್ತೆಂದು ಹಲುಬಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆಶದರೇಕೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇಂಥಾ ಬೇಸಗೆಗಳೂ ಕೂಡಾ ಇಡಿ ಇಡಿಯಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಯಾಕೋ ಈ ಕಡು ಬೇಸಗೆಗೂ ಸುಡು ಸುಡುವ ನೆನಪುಗಳಿಗೂ ಇತ್ತಿತ್ತಲಾಗಿ ಒಲವಾದಂತಿದೆ!

ಇದೊಂಥರಾ ತ್ರಿಶಂಕು ಸ್ಥಿತಿ. ಎದೆಯ ತಲ್ಲಣಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದೀತೆಂಬ ಭಯವಾಗಿ ಯಾರ ಮುಂದಾದರೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಿಸೂರಾಗೋಣವೆಂದರೆ ಹುಚ್ಚ ಅಂತ ನಕ್ಕು ಬಿಡುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂಬ ಭಯ. ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನ ಈ ಪರಿ ಪ್ರಾಣದಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಪ್ರತೀಕ್ಷಣ ನಿಂಗಾಗೇ ಹಪಾಹಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನಲ್ಲಾ… ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡರೆ ‘ನೀ ಅವ್ಳತ್ರ ಹೇಳ್ಲಿಲ್ವಾ’ ಅಂತಾರೆ. ಇಲ್ಲ ಅಂದೇಟಿಗೆ ಥರ ಥರದ ಪ್ರವಚನ ಶುರು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತಾಡದೆ ಇದೆಂಥಾ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬಂಥಾ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೂ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡೀತು. ಆ ಒಡ್ಡೋಲಗದ ನಡುವೆ ಈ ಮನಸಿನ ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮಿಣುಕುತ್ತಿರುವ ಆಶಾವಾದವೂ ಮಬ್ಬಾದಂತೆ ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದಲೇ ಹೀಗೊಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದು ನಿಸೂರಾಗೋದೇ ನನ್ನಂಥವರ ಪಾಲಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾರ್ಗ!

ವಿಚಾರ ಯಾವುದೇ ಇರಲಿ, ಹೇಳಬೇಕನ್ನಿಸಿದನ್ನು ಬೇಗನೆ ಹೇಳಿ ಬಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಓದಿದ ನೆನಪು. ಯಾಕೋ ಈ ಮಾತೀಗ ನಿಜ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಬಾಲ್ಕನಿ, ನನ್ನದು ಗಾಂಧಿ ಸೀಟಿಗೂ ತಗ್ಗಿನಲ್ಲಿರೋ ಫುಟ್ಪಾತು. ಆದುದರಿಂದಲೇ ನಿಂಗೆ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಅರ್ಹನಾಗಬೇಕಂತಲೇ ಕಾದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಹರ್ನಿಶಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ವಿಧಿ ದಿನಾ ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೋಡೋ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಒತ್ತರಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಎದುರಿದ್ದಾಗ ಮೀನಾಮೇಷ ಎಣಿಸಿದ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಸಿಟ್ಟು ಉಕ್ಕುತ್ತೆ.

ಈ ಬದುಕಿನ ಅಗಾಧ ವಿಸ್ತಾರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರೋ ನನ್ನೊಲವು ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೆಂಬ ಆಶಾವಾದವನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಭರವಸೆಯ ಪಸೆ ಆರಿದ ದಿವಸ ಈ ಉಸಿರಿನ ಹಣತೆಯೂ ಆರುತ್ತೆ. ಆದರೂ ಆ ನಿನ್ನ ಮುಗುಳ್ನಗು, ಕಣ್ಣ ಕೀಟಲೆ, ಕಾಡಿಸುವ ಬಗೆ ಬಗೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಡೇತನಕ ನೆನಪಿರುತ್ತೆ. ಅದೆಲ್ಲವೂ ಜನುಮ ಪೂರ್ತಿ ನನ್ನದಾಗುತ್ತೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನ್ನೆದುರು ಒದರಿ ನಿರಾಳವಾಗೋ ಕಾಲ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇದೆ. ಕಾಲವೆಂಬೋ ಕಾಲ ಅದೆಷ್ಟೇ ಕಂಗಾಲು ಮಾಡಿದರೂ ನಿಂಗಾಗಿ ಕಾಯೋ ಆತ್ಮಬಲವೂ ಇದೆ. ಒಂದಿಇಡೀ ಬದುಕನ್ನೇ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನೆರಳಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬದುಕಿ ಬಿಡಬಲ್ಲೆ ನಾನು. ಆದರೆ ಅಂಥಾದ್ದೊಂದು ನರಕಸುಖವನ್ನು ನೀ ನಂಗೆ ಕೊಡಬೇಡ. ಈ ಕಡು ಬೇಸಗೆ ಕಳೆದು, ಯುಗಾದಿ ಹೊರಳಿಕೊಂಡು ಮುಂಗಾರಿನ ಮೂಗುತ್ತಿ ಫಳಗುಡುವ ಹೊತ್ತಿಗಾದರೂ ನೀ ಈ ಬದುಕಿಗೆ ಅಡಿಯಿಡುತ್ತಿಯೆಂಬೋ ಹುಚ್ಚು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಸದಾ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾ…
                                                                                                                                                – ನಿನ್ನವನು

The post ನೀನೇ ನನ್ನವಳೆನ್ನಿಸಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬದುಕನ್ನೇ ಅಡವಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ! appeared first on ಶೋಧ ನ್ಯೂಸ್ - Shodha News.

ಮಳೆಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಮುನಿಸಿತ್ತೋ… ಥೇಟು ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಕಾಡಿ, ಬಾರದೆ ಸತಾಯಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಲಯ ಹಿಡಿದಿದೆ. ಮಾಮೂಲಿಯಂತಿದ್ದರೆ ಈ ಹೊತ್ತಿಗೆಲ್ಲಾ ಪೇಪರು ತಿರುವಿದರೂ, ಟಿವಿ ಆನ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಮಳೆಯದ್ದೇ ಸುದ್ದಿ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದ ತೊರೆ, ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಊರಿಗೂರೇ ದ್ವೀಪ, ಅಣೆಕಟ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲ ಭರ್ತಿಯಾದ ಸಂತಸ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೋ, ಸಚಿವನೋ ತುಂಬಿದ ಆಣೆಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಾಗೀನ ಬಿಡುವ ಸಾಲು ಸಾಲು ಪೋಸು… ಅಂಥಾ ಮುಂಗಾರು ಈ ಸಾರ್ತಿ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೇ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು. ಆದರೀಗ ಮತ್ತೆ ಮೋಡಗಟ್ಟಿದೆ. ಮತ್ತೆ ವರ್ಷಧಾರೆಗೆ ಮೈಕೈಚಾಚಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಭ್ರಮ. ಮನಸು ಮಂಕಾದಾಗೆಲ್ಲಾ ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತಿದ್ದ ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಸಂಜೆಗಳೂ ಶೀತಲ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ತಂಪು ತಂಪು. ಇಂಥಾ ಸಂಜೆಗಳ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಾನಿಧ್ಯವೂ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದರ ರಂಗೇ ಬೇರೆಯದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು!

ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟದ ಜೀವದ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಮಳೆ ಜಿಬುರುವ ಸಂಜೆಗಳನ್ನ ಕಳೆಯುವುದು, ಮಧುರ ನೀರವದ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಆಹ್ಲಾದವೇ ಬೇರೆ. ಬಹುಶಃ ನೀ ನಂಗಿಂಥಾದ್ದೊಂದು ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆಂದು ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದೇನೋ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುತೇಕ ಹುಡುಗೀರು ಹಾಗೇ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾರೆ. ನಿಂಗೊತ್ತಾ ಜಗತ್ತಿನ ಬಹುಪಾಲು ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹುಡುಗೀರು ಕೊಡೋ ಘೋರ ಶಿಕ್ಷೆಗಳನ್ನೂ ಚೆಂದದ ವರವಾಗಿ ಪಳಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ. ವಿರಹವನ್ನೇ ಅಚಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ, ನಂಬಿಕೆಯ ಅಗ್ಗಿಷ್ಠಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ವಿಧಾನವೂ ತಿಳಿದಿರುತ್ತೆ. ಅಂಥಾ ಹುಡುಗರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ. ನಿನ್ನ ಗೈರು ಹಾಜರಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಖುಷಿಯಾಗಿರೋ ಫಾರ್ಮುಲಾವಲ್ಲ ಕೇವಲ ನಂಗಾಗಿಯೇ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ…

ಈ ಥಂಡಿ ಥಂಡಿ ಸಂಜೆಗಳಲ್ಲಿ, ಶೀತ ಹೊದ್ದು ಕೊರೆವ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಟಿಗಿಟ್ಟ ಸಿಗರೇಟಿನ ಉರಿ ಫಿಲ್ಟರಿನ ಕಾಲರು ಕಚ್ಚುವ ಮುನ್ನ ನೀನೆಷ್ಟು ಸಲ ನೆನಪಾದೆ ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಉಸಿರು ನಿಂತರೂ ಒಳಿತೇ ಅಂತ ಆಗಾಗ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಈ ಮಳೆಗೂ ನೆನಪಿಗೂ ಮತ್ತು ಗಾಢ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ ಭೂಮಿ-ಭಾನಿಗಿರುವಂಥಾದ್ದೇ ನಿಗೂಢ ಕನೆಕ್ಷನ್ನು. ಅದು ಕಾಣಿಸದೆಯೇ ಕಂಗಾಲು ಮಾಡುತ್ತೆ. ತಲ್ಲಣಿಸುವಂತೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಕೂತಾಗಲೂ ನೆತ್ತಿ ಸವರಿ ಕಡು ಏಕಾಂತದ ಸೂತಕವನ್ನ ಎದೆಯಿಂದ ಗುಡಿಸಿ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತೆ. ಭಣಗುಡುವ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮುಂಜಾನೆಯೆಂಬುದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂದು ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆಯಾಗಿಯೇ ಎದುರುಗೊಳ್ಳಲಿ ಅಂತಲೇ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದಿಢೀರನೆ ನೀ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತೀಯಲ್ಲಾ? ಹಾಗೆಯೇ ಸುಳಿವು ಕೊಡದೆ ಮಳೆ ಹನಿಯಲಿ ಅಂತ ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಇಂಥಾದ್ದೊಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಮಳೆಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬರುವಿಕೆಗಾಗಿಯೇ ಕಾದು ಕೂರುವುದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸುಖವಿದೆ. ನೀ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೀಯೆಂಬೋ ಖಾತರಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮನಸಿನ ತುಂಬಾ ಆಸೆಯ ಗರಿಕೆ ಮೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತೇನಲ್ಲಾ? ಬಹುಶಃ ಈ ಮಳೆ ಮತ್ತು ನಿನಗಾಗಿ ಕಾತರಿಸಿದಂತೆ ಈ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಮತ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕಾದಿಲ್ಲವೇನೋ. ಇಂಥಾ ಭ್ರಮೆಗಳೂ ಬದುಕಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ, ಆಸೆ, ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಭರವಸೆಗಳೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿಯಾದಂಥಾ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇಂಥಾ ಅಸೀಮ ಭ್ರಮೆಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಇಂಥಾದ್ದೊಂದು ರೂಟು ಕಂಡುಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ. ಈ ಜೀವಿತದ ಹಾದಿಯ ಅದೆಲ್ಲೋ ತಿರುವು ಮುರುವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೋ ಈ ಪಯಣ ಸಮಾಪ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತಿತ್ತು…

ಜೀವಾ… ಕನಸು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಸೆದುಕೊಂಡಿರುವಂಥಾ ಭ್ರಮೆಗಳು ಇರಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವಾಗಿಸಿದವಳೇ ನೀನು. ನೀನೆಂಬುದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಜೀವಂತ ಕನಸು. ಆದರೆ ಈ ಬದುಕಿಗೆ ನೀ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಿಯೆಂಬೋ ಅನುಕ್ಷಣದ ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿದ್ದಾವಲ್ಲಾ? ಅವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಭ್ರಮೆಯೇನೋ ಅಂತ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಅಂಥಾ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಒಂದು ಹಿತವಾದ ಸಂಜೆಗೆ, ಮಳೆಗೆ, ಬೆಳುದಿಂಗಳಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕತ್ತಲಿಗಾಗಿಯೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂಥಾ ಕಾಲಮಾನಗಳ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಭ್ರಮೆಗಳನ್ನೇ ಹೊದಿಕೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಬೆಚ್ಚಗಿರುತ್ತೇನೆ.

ಕಣ್ಣೆದುರಿಂದ ಅಮ್ಮ ಮರೆಯಾದ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿರುವ ಹಸುಗೂಸಿನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆಂಬ ಪ್ರಾಂಜನ ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದೀತಲ್ಲ? ಅಂಥಾದ್ದೆ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿದೆ ನಂಗೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಅದೆಂಥಾದ್ದೇ ಮಧುರ ಸಂಜೆಗಳೂ, ಮುದ ನೀಡುವ ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿಗಳೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲದೆ ನರಳಿದಂತಾಗುತ್ತೆ. ಮತ್ತೆ ಕನಸುಗಳನ್ನ ಎಣಿಸುವ, ನಿರಾಸೆಗಳನ್ನು ಮಣಿಸುವ ಸರ್ಕಸ್ಸು ನಡೆಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂಥಾ ಜಾಗರದ ರಾತ್ರಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಜ್ಜೆಯಾಠಗಿ ಎದೆಗೆ ನೇತು ಬಿದ್ದಂತಾಗುತ್ತೆ…

ಹುಡುಗೀ… ನಿನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೀನಿನಂತೆ ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿರೋ ನಿಂಗೆ ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಜೀವ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು, ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು, ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಅಮಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರ ಬಹುದೆಂಬ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಪನೆಯಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಇಂಥಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲೇ ಕರಗಿದ ರಾತ್ರಿಗಳೆಷ್ಟೋ… ಹರಿದ ಕಣ್ಣೀರು, ಬಿಕ್ಕಳೀಕೆ, ಭರವಸೆ… ಈ ಕಥೆ ಕೇಳಿದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಮಂಜಾದಾವು… ಇದೆಲ್ಲ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನದ ಹಳವಂಡವೆಂಬುದನ್ನೂ ನೀನೇ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ…
– ನಿನ್ನವನು

The post ಮಳೆ ಜಿಬುರುವ ಸಂಜೆಗಳಿಗೆ ಕಾಲದ ಖಬರಿರುವುದಿಲ್ಲ! appeared first on ಶೋಧ ನ್ಯೂಸ್ - Shodha News.